Koppen: plankgas in de flikkenrijschool!

Wachten op de waarheid: het proces-Dutroux door de ogen Betty en Karen Marchal

"Ons leven heeft al veel te lang rond de onmens Dutroux gedraaid. Nog even willen we hem aandacht geven, en dan wil ik eindelijk, na 9 jaar, dit hele hoofdstuk afsluiten. Het moment waarop hij z’n straf zal moeten aanhoren, daar zal ik van genieten" Dat zegt Betty Kolb, de moeder van het vermoorde meisje An Marchal. Betty getuigt in Koppen samen met haar dochter Karen over de voorbije dagen op het proces-Dutroux, die helemaal in het teken stonden van An en Eefje.

Karen, de zus van An, geeft toe dat het hele proces een emotionele rollercoaster voor haar en haar familie is. "Die man laten ze best nooit alleen met mij in één kamer", zegt ze. "Want ik weet niet waartoe ik in staat ben." Ze heeft altijd over ’die man’ wanneer ze over Dutroux praat, ze krijgt z’n naam met moeite over haar lippen. Voor haar vader Paul, die al zo lang strijd levert in naam van zijn vermoorde dochter, heeft Karen een immense bewondering: "Ondanks alles wat we de voorbije jaren hebben meegemaakt, blijft hij zich ontzettend sterk houden."

"An was een vechter, letterlijk, " zo zegt Betty, de moeder van An, "het is een troost te weten dat ze zich met alles wat ze had verzet heeft. Ik weet zeker dat ze aan haar geen gemakkelijk slachtoffer hebben gehad. Maar tegelijk was ze veel te goed. Ze zag nooit het slechte in mensen, alleen het goede. Waarom moest net An de slechtste mens die er bestaat tegen het lijf lopen?" Karen: "Ik kan wat Dutroux gedaan heeft niet vatten. Ik probeer het ook niet te vatten. Het is van een zo onbeschrijflijke beestachtigheid, dat het je verstand te boven gaat. Welke straf verdient zo iemand? De enige passende straf is hem te laten doormaken wat hij de meisjes heeft laten doormaken, denk ik. De doodstraf is te eenvoudig en te gemakkelijk voor hem."

De familie Marchal blijft nog altijd met vele vragen zitten. "Wie heeft An nu eigenlijk vermoord? Dat weten we nog altijd niet. Maar antwoorden zullen we ook op dit proces niet krijgen", onderstreept Betty. "Ik begrijp ook niet waarom de vier beschuldigden niet vertellen wat er is gebeurd. Zij wéten het, maar ze vertikken het ons de waarheid te zeggen. Dat doet pijn, want dit proces moet toch een eindpunt zijn. An wil en zal ik uiteraard nooit vergeten, maar Dutroux mag eindelijk volledig uit mijn leven verdwijnen. In een vergeetput, wat mij betreft."

Opzij, opzij, opzij: plankgas in de flikkenrijschool

"Dat is neig, hé! Ga toch opzij!" Deze en andere kreten roept politie-inspecteur Tom Braekman als hij samen met z"n collega Frank Vanderbemden weer eens op patrouille is in Brussel. Niet alle bestuurders maken onmiddellijk plaats als Tom en Frank aan hoge snelheid met zwaailicht en sirene komen aangeraasd. De twee inspecteurs maken deel uit van de SAR, een eenheid van de lokale politie die uitsluitend snelle interventies doet in Brussel-West. Ze rijden met zwarte Nissan Primera’s en moeten zo snel mogelijk ter plaatse zijn om misdadigers eventueel op heterdaad te betrappen of te achtervolgen. 160 agenten van de politiezone Brussel-West moeten de komende maanden een speciale cursus "autorijden" volgen in het Centrum Vervolmaking Auto van de federale politie in Kampenhout, om dit soort werk veilig te kunnen doen.

Volgens politiecommissaris Johan Berckmans van de politiezone Brussel West hadden zijn interventieploegen (in totaal 50 voertuigen die de klok rond op de baan zijn) vorig jaar 136 ongelukken, waarvan drie zware crashes. Daarom is de bijscholing in Kampenhout een goede zaak, onder meer met een slipcursus. Willy Meirens, de directeur van de opleiding, zegt dat de cursus is volgeboekt tot eind dit jaar, en er nog 1500 bijkomende aanvragen zijn. "Het is ongelooflijk dat agenten vroeger zonder deze training de weg werden opgestuurd", zegt Meirens . "Want met de cursus kunnen veel ongevallen voorkomen worden. Zelfs slechte chauffeurs hebben er baat bij: dan wéten ze tenminste dat ze slecht rijden en overschatten ze zichzelf niet."

Frank Vanderbemden, de collega van Tom, heeft de cursus vorige week gevolgd: "Je leert daar de correcte stuurtechnieken, ver kijken, anticiperen. Maar ’t is redelijk moeilijk om uw oude en slechte gewoontes af te leren." De rijkunsten van de agenten worden tijdens de job zwaar op de proef gesteld. "Het is gevaarlijk werk, zeker als ge aan hoge snelheden rijdt", zegt inspecteur Braeckman die Koppen-reporter Koen Vertommen meeneemt tijdens enkele interventies. En inderdaad: in dicht bevolkte gemeentes als Molenbeek en Jette gaat de wijzer van de kilometerteller regelmatig boven de 100. In de bochten piepen de banden.

Je zou dan ook verwachten dat alle manschappen van de SAR een opleiding defensief rijden en een slipcursus hebben gevolgd. Maar dat is niet het geval! Tom Braekman bijvoorbeeld heeft nog geen speciale rijopleidingen gehad. Hij kwam hier 5 jaar geleden toe als 19-jarige en heeft het al doende geleerd. "Ik had één jaar ervaring in het verkeer. Het is zelfs niet evident dat ge dadelijk in Brussel moet leren rijden. In ’t begin reed ik veel mee met oudere collega"s die voorzichtig reden en anticipeerden. Daar heb ik wel veel van geleerd."

Koppen, vanavond om 21.55u op TV1.